Ciemno wszędzie, głucho wszędzie, czyli dwa słowa o „Sobowtórach”

fatih-kilic-396794-unsplash

Teatr ITP obdarzyłam szczerym i głębokim uczuciem gdzieś w okolicach drugiego roku studiów. Przyjaciółka zabrała mnie na Wesele Dawida i było to jedno z najbardziej udanych wesel, w których dane mi było uczestniczyć. Wspomniane Wesele… było w zasadzie i moim ślubem z teatrem, bo od tamtej pory pozostałam mu wierna. Tak jest do dziś.

***

Był to ciepły, sobotni wieczór. Założyłam eleganckie ubranie, starannie ułożyłam włosy, wzięłam nawet małą, czarną torebkę na łańcuszku – wszak sztuka wysoka zobowiązuje. Przed drzwiami do sali teatralnej zbierał się podekscytowany tłum – od młodziutkich harcerzy po starsze, pełne dystynkcji małżeństwa. K. w koszuli, ja w czarnej spódniczce. Elegancja Francja. Bilety w drżących dłoniach, przyspieszone oddechy. I wreszcie… wpuścili.

Zajęliśmy miejsca. Zgasły światła. „Ciemno wszędzie, głucho wszędzie, co to będzie, co to będzie?” – pomyślałam. Na odpowiedź nie musiałam długo czekać.

felix-mooneeram-222805-unsplash

***

Nie do końca umiem w recenzje. Zawsze towarzyszy mi poczucie, że to, co piszę i tak nie oddaje piękna i geniuszu opisywanego przedmiotu. Ale nic nie poradzę – muszę podzielić się z Wami wrażeniami, bo inaczej grożą mi palące poczucie winy i nieprzespane noce. Sami rozumiecie, że nie mogę aż tak ryzykować.

***

Sobowtóry – spektakl w reżyserii ks. Mariusza Lacha – traktuje o problemie dotykającym dziś większości społeczeństwa. Także mnie. Zapewne dlatego, że jest tak aktualny i bliski prawie każdemu, porusza do głębi i stanowi niejako kubeł zimnej wody – tak bardzo nam dziś potrzebny. W Sobowtórach mamy więc świat ludzi uzależnionych od Internetu, pogubionych pomiędzy tym co prawdziwe a tym co wykreowane. Ludzi, którzy w mediach społecznościowych tworzą lepszą wersję siebie, ale nie do końca umieją żyć naprawdę. Mamy podzielone na prawo i lewo społeczeństwo, nierozumiejące, że do pełni życia potrzebujemy siebie nawzajem. Na szczęście mamy też miłość. Co zwycięża? Nie zdradzę, bo obejrzeć musicie sami. Powiem po prostu: warto.

fancycrave-440143-unsplash

 

Recenzja innego spektaklu w wykonaniu Teatru ITP znajduje się tutaj 🙂

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s